Άλλο τα παιδιά σας, άλλο οι φίλοι σας.

2017-10-30

Για χρόνια είχα την άποψη ότι οι γονείς οφείλουν να έχουν μια φιλική σχέση με το παιδί τους, ούτως ώστε να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του και να το κάνουν να ανοίγεται περισσότερο. Μέγα λάθος. Το παιδί είναι το παιδί και ο φίλος είναι ο φίλος, γι'αυτό και υπάρχουν αυτοί οι ρόλοι στη ζωή, αλλιώς θα ήμασταν όλοι τουρλουμπούκι. Και όχι δεν θα αναφερθώ σε αυτό που πολλοί πιστεύουν, ότι το παιδί δεν θα σέβεται τον γονέα, επειδή θα τον θεωρεί φίλο του, αλλά στο ότι ο γονέας αρχίζει να «επιβαρύνει» το παιδί με ευθύνες, με προβλήματα, με δυσκολίες, που οφείλει να τα μοιράζεται με έναν φίλο και όχι με το παιδί του. Η εικόνα του γονιού καταρρέει και οι ισορροπίες αλλάζουν, γιατί δεν γίνεται το παιδί να αποκτά έναν ρόλο ενός ενήλικα, που έχει την ικανότητα να συμμερίζεται τους προβληματισμούς του φίλου-γονιού. Δεν λέω να μεγαλώσει το παιδί σε ένα περιβάλλον που δεν θα θίγει καθόλου μείζονα ζητήματα της σύγχρονης κοινωνίας, αλλά απλώς να τα παρακολουθεί, όχι να προσπαθεί να τα λύσει. Είναι πολύ βάναυσο ένας γονιός να φτάνει στο σημείο να στηρίζεται στο ίδιο του το παιδί και να περιμένει από αυτό μια σανίδα σωτήριας. Ίσως, όταν το παιδί βγει στην κοινωνία, ο γονιός να έχει το δικαίωμα να γνέψει για βοήθεια, αλλά μόνο τότε, ποτέ άλλοτε. Άμα θες να λύσεις ένα ζήτημα βρες άλλους τρόπους, το παιδί σου άστο έξω από όλο αυτό. Εσύ είσαι υπεύθυνος για την δημιουργία του, διατήρησε τον ρόλο σου ως έχει και μην προσπαθείς να γίνεις κάτι άλλο. Για αιώνες οι γονείς ήταν αυτοί που προσέφεραν βοήθεια στα παιδιά τους, όχι το αντίστροφο.