Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω!

2017-08-04

Με αφορμή την συνέντευξη της Angelina Jolie στο Vanity Fair έχει τεθεί προς συζήτηση ένα θέμα που έχει ταράξει τα ήρεμα νερά του διαδικτύου. Σύμφωνα λοιπόν με το περιοδικό σε μια off the record εξομολόγηση η διάσημη ηθοποιός απόκάλυψε τον τρόπο που έγινε το casting για την νέα της ταινία: "First they killed my father". Επισκέφτηκε ορφανοτροφεία, τσίρκα και διάφορα άλλα μέρη για να συγκεντρώσει παιδιά και να τα υποβάλλει σε μια δοκιμασία. Τους δινόταν, λοιπόν, ένα χρηματικό ποσό, το οποίο τα παιδιά έπρεπε να πάρουν και να τρέξουν. Η Jolie τα έπιανε και τα ρώταγε γιατί τα πήραν. Το κοριτσάκι που πήρε τον ρόλο κοιτούσε για ώρα τα χρήματα, και αφού τα πήρε και έτρεξε είπε ότι τα ηθέλε για την κηδεία του παππού της. Αυτό εν μέρει είναι το γεγονός. Όπως ήταν αναμενόμενο οι "επαναστάτες του καναπέ" και κριτές των πάντων έσπευσαν να κρίνουν την ηθοποιό και να την αποκαλέσουν τρελή και τις μεθόδους της απάνθρωπες. Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Για να είμαστε ειλικρινείς το casting δεν ήταν τόσο βάναυσο και σύμφωνα με τα λεγόμενά της υπήρχαν διαρκώς γιατροί που παρακολουθούσαν την διαδικασία. Επιπλέον είναι γνωστό πως στις ταινίες, για να βγουν όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικές γίνεται, τα casting τους είναι αρκετά δύσκολα έως απανάνθρωπα, που το συγκεκριμένο δεν μπορεί να το χαρακτηρίσει κάποιος απάνθρωπο. Αλλά το πιο άσχημο στην όλη ιστορία είναι το γεγονός πως ο κόσμος κρίνει τόσο αυστηρά μια γυναίκα που έχει αφιερώσει την μισή της ζωή σε φιλανθρωπίες, δωρεές και εκστρατείες για τριτοκοσμικές χώρες. Αυτή η γυναίκα θα μπορούσε να βρίσκεται σε ένα εξωτικό προορισμό και να πίνει την pina colada της αδιαφορόντας για όλα, αλλά ανταυτού δίνει την ψυχή της σε άτομα που την χρειάζονται (η ανοησία ότι το κάνει για διαφημιστικούς λόγους δεν ευσταθεί, δεν νομίζω να χρειάζεται διαφήμιση η Jolie!). Κανείς λοιπόν τόσο καιρό δεν εκθιάζει το έργο της, αλλά στην πρώτη στραβή όλοι έπεσαν πάνω της σαν άγρια θηρία. Έπεσαν αυτοί που ίσως δεν έχουν δώσει ούτε δέκα λεπτά σε έναν άστεγο, ούτε μια κονσέρβα σε ένα σκύλο, ούτε μια βοήθεια σε ένα κακοποιημένο παιδί. Αυτοί που κάθονται στην οθόνη ενός υπολογιστή και κρίνουν τους πάντες. Αυτοί που δεν είναι ικανοί να αγωνιστούν για την ίδια τους την ζωή, πόσο μάλλον των άλλων. Το συμπέρασμα είναι ότι ο κόσμος οφείλει να σκεφτεί ορισμένα πράγματα και να μην κρίνει τόσο αυστηρά τους άλλους. Οφείλει να βγει από την ασφάλεια του σπιτιού του, να ζήσει κάποιες καταστάσεις και ύστερα να υπερθεματίζει. Ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος αν πράτταμε περισσότερο και μιλούσαμε λιγότερο!