..κυριακή μεσημέρι

2017-08-07

Πόσο μελαγχολικό το κυριακάτικο μεσημέρι...Χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο σου δημιουργεί μια πικρία, μια θλίψη. Η γεμάτη καφέ κούπα, οι ηλιαχτίδες που σε χτυπάνε απαλά, ο σιγανός ήχος που ακούγεται από το ραδιόφωνο, το βιβλίο, σε κάνουν απλώς να απολαμβάνεις αυτή την κατάσταση, να κλείνεσαι, να σκέφτεσαι...Δεν έχει σημασία αν όλα είναι όμορφα στην ζωή σου, χρειάζεσαι αυτά τα μοναχικά, κυριακάτικα μεσημέρια που σε βουτάνε στον κόσμο σου..Κυρίως όταν είναι χειμώνας. Ναι, εκεί μιλάμε πια για μια παραμυθένια μελαγχολία, ολοκληρωτικά δική σου...Είναι οι στιγμές που ο εαυτός σου στέκεται μπροστά σου ολόγυμνος, δεν έχει διάθεση να κρύψει τίποτα, να μασκαρευτεί, να υποδυθεί κάποιον ρόλο...κάθεται απλώς δίπλα σου και σου αποκαλύπτεται..σιγά, σιγά ο καφές τελειώνει, το ράδιο κλείνει και όλα δείχνουν πως οι μικρές "καταθλιπτικές" στιγμές τελειώνουν..γιατί δεν τις θες για πολύ, γιατί είσαι ευτυχισμένος, απλώς τις χρειάζεσαι, γιατί και αυτές είναι μέρος της ευτυχίας σου. Είναι όμορφο μια φορά την εβδομάδα να βγαίνεις με τον εαυτό σου και να τα λέτε, ή μάλλον να τα λέει..