Πίστευε και μη, ερεύνα!

2017-08-05

Ας πιάσουμε και ένα φιλοσοφικό θέμα, ένα θέμα που κατά την γνώμη μου συζητιέται πιο πολύ από οτιδήποτε στον μάταιο τούτο κόσμο. Ναι καλά καταλάβατε, η θρησκεία! Λόγω των τελευταίων γεγονότων (τρομοκρατία, σκάνδαλα στο Βατικανό, η άποψη της εκκλησίας για κοινωνικά ζητήματα) μου γεννήθηκε η απορία του κατά πόσο η εκκλησία-θρησκεία επηρεάζει την ανθρωπότητα. Αρχικά πιστεύω ότι η πίστη και η θρησκεία δεν έχουν καμία σχέση με την εκκλησία, αλλά δυστυχώς τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο αυτά τα δύο ενώνονται και αυτό ως εκτούτου οδηγεί σε όλες τις "ανθρώπινες θυσίες" εν ονόματι ενός Θεού. Διότι αν ο κόσμος απλώς πίστευε, χωρίς να έχει διάφορους "καθοδηγητές", θεωρώ πως θα ήταν πιο "ήρεμος", όχι τόσο φανατισμένος και θα έβλεπε τα πράγματα με καθαρότερο μυαλό. Διότι ποια είναι η ουσία της πίστης; Οι φόνοι; Οι βιασμοί; Η τρομοκρατία; Όχι βέβαια. Ο ρόλος της είναι να δίνει κουράγιο, αλλά ταυτόχρονα και να συγκρατεί την μάζα από αισχρά παραπτώματα. Αλλά ξαφνικά διαπιστώνω ότι αυτό δεν συμβαίνει! Αντί να γαλουχεί τα κατώτερα ανθρώπινα ένστικτα, τα βγάζει στην επιφάνεια. Πολλοί θα πουν μα καλά εξισώνεις τις βιαιότητες που γίνονται στο όνομα του Αλάχ με τις σχεδόν ανύπαρκτες (θα πουν κάποιοι) βιαιότητες της Ορθοδοξίας; Σχεδόν ανύπαρκτες; Δεν νομίζω. Ας μην πάω πίσω στην Ιερά Εξέταση και στο κυνήγι μαγισσών, ας μείνω στο σήμερα, στο σήμερα που πολλά παιδιά βιάζονται σε εκκλησιαστικές χορωδίες και σε σχολεία, στο σήμερα που η εκκλησία κάνει διακρίσεις ανάμεσα στους πιστούς της και διώχνει τους ομοφυλόφιλους από τον χώρο της. Στο σήμερα που είναι η πιο ισχυρή οικονομική δύναμη (οι δούλοι του θεού γιατί θέλουν τόσα χρήματα, αλήθεια;), στο σήμερα που καταφέρνει να καθοδηγεί μια τεράστια μερίδα του ανθρώπινου πολιτισμού, ικανού να κάνει τα πάντα στο όνομα της πίστης. Στο συμπέρασμα που θέλω να καταλήξω, εν τέλη, είναι ότι ο κόσμος οφείλει να κάτσει να μιλήσει με τον εαυτό του και να αναρωτηθεί πώς για να γίνονται ακόμη τόσες "εκτελέσεις αθώων" στο όνομα μιας πίστης κάτι πάει στραβά. Κάτι δεν είναι τόσο καλό, τουλάχιστον δεν είναι καλό έτσι όπως μας το παρουσιάζουν. Αδιαμφισβήτητα χρειαζόμαστε να αγκιστρωθούμε από μια ανώτερη δύναμη, αλλά απλώς αυτό, ας μην φτάνουμε σε ακρότητες, ας μην φοράμε παρωπίδες. Ο παράδεισος και η κόλαση είναι στη ζωή που ζούμε, το μετά κανείς δεν το ξέρει, επομένως ας ζούμε όσο το δυνατόν πιο ενωμένοι γίνεται και ας μην χωριζόμαστε σε στρατόπεδα. Εξάλλου δεν υπάρχει, αν υπάρχει, καλός ή κακός θεός, είναι ένας και σίγουρα δεν γουστάρει να βλέπει θυσίες για πάρτυ του!